Waarom zelfzorg niet moet
Woorden zijn alles. Elke cel in je lichaam luistert voortdurend naar elk woord dat door je hoofd raast.
Zodra ‘ik moet’ passeert, spant mijn lichaam zich. Mijn gedachten springen naar ‘ik wil niet’ of ‘ik heb geen tijd’ of ‘het is niet zo belangrijk’. Ik verzet me tegen vrijwel alles wat ik moet doen.
Als het gaat om zelfzorg
Een paar jaar geleden was ik op een punt gekomen waarop ik voor mezelf moest zorgen. Ik moest wel, om te overleven. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik écht begon na te denken over voor mezelf zorgen, op een dieper niveau. Het was een zware, maar interessante en verrijkende periode in mijn leven.
Naarmate de tijd verstreek en ik me beter begon te voelen, wist ik wat me hielp. Natuurlijk wilde ik alles van me afzetten en me de rest van mijn leven zorgeloos voelen, maar ik merkte al snel dat dat niet zou gebeuren. Dus ik wist wat me te doen stond. Ik had dagelijkse gewoontes en rituelen die me gezond, geaard en aanwezig hielden.
Maar hoe meer ik leerde over zelfzorg, zelfontwikkeling en de vrouwelijke biologie, hoe langer mijn lijst met essentiële gewoontes werd. Het werd een gigantische takenlijst die vrijwel al mijn tijd en energie in beslag nam. In plaats van me kracht te geven en me te helpen, begon het steeds meer als een last te voelen. Ik kon niet alle vakjes aanvinken die ik dacht te moeten aanvinken om gezond te zijn. Niet eens om gezond te zijn, maar om niet weer in te storten.
Ik kan je verzekeren dat het behoorlijk stressvol was.
De ommekeer die ik nodig had
Eén ding dat ik veranderde, was mezelf niet te veel onder druk zetten. Ik wist dat te hoge eisen aan mezelf stellen alleen maar averechts zou werken. Dus in plaats van een lange takenlijst die ik elke dag moest afwerken, had ik gewoon een lijst met dingen die me een beter gevoel gaven, en ik koos uit die lijst wat ik op dat moment nodig had. Ik probeerde heel goed op te letten hoe ik me mentaal en fysiek voelde, en in te grijpen wanneer dat nodig was. En als ik die week helemaal niets wilde doen, was dat ook prima.
Wat ik nog deed, was op mezelf vertrouwen. Vertrouwen dat ik niet zou instorten als ik een ochtendwandeling oversloeg of zelfs een maand lang helemaal niet sportte. Ik weet wat me een goed gevoel geeft en ik weet dat ik altijd terug kan vallen op mijn essentiële tools. Ik heb genoeg ervaring en (zelf)kennis om niet perfect te hoeven zijn. (Niemand hoeft trouwens perfect te zijn, dat werkt nooit.)
Last but not least: ik ben anders gaan denken over zelfzorg. Vroeger dacht ik dat het iets was wat ik moest doen om te kunnen functioneren. Het was een must, met spanning en angst eromheen. Zo zie ik het nu niet meer. Ik heb het ‘ik moet’ veranderd in ‘ik mag’. Waar ik vroeger angst, spanning en druk voelde, voel ik nu alleen maar dankbaarheid. Ik ben zo dankbaar dat ik al deze tools ken die me zo veel beter laten voelen. Ik ben zo dankbaar dat ik al deze dingen heb kunnen leren, dat mijn lichaam ze begrijpt en dat ik nu een betere versie van mezelf kan zijn. Ik mag voor mezelf zorgen. Ik moet het niet in mijn drukke schema inpassen, ik wil er tijd voor maken. En ik ben zo blij als ik dat kan.
Mijn advies aan jou
Gebruik je woorden verstandig. Wat wil je? Wat heb je nodig? Wat moet je doen? Let goed op dat je deze dingen niet door elkaar haalt. Kies waar mogelijk voor ‘willen’ of ‘mogen’. Je lichaam en geest gedijen bij dankbaarheid, hoe klein die ook mag lijken.
En ook: wees dankbaar voor alles wat je voor jezelf doet. Leg jezelf geen druk op om meer te doen. Je doet al zo veel.
Kies misschien gewoon één ding dat je vandaag voor jezelf wilt doen. Wat is één ding dat je een beter gevoel geeft? Luister naar je lichaam en je intuïtie.
Zelfzorg hoeft geen takenlijst te zijn. Je hoeft niet elk vakje af te vinken.
